.

آسمان سردشت و بوی سیر گندیده ...

ساعت 4:30 بعد از ظهر 8 تيرماه 1366، به هواپيماهاي بمب افکن عراقي مأموریت حمله به سردشت داده شد ، که 4 بمب به شهر و3 بمب نيزسهم روستاهاي اطراف سردشت بود و آنها نیز در این مأموریت ازهیچ جنایتی دریغ نکردند ، به طوری که زن وکودک وخرد و کلان مردم بي‌گناه آن شهر و اطراف آن را آماج گازهاي کشده و شيميايي قرار دادند ؛ مردم پس ازبمباران ازپناه گاه‌ها خارج وبراي ديدن مناطق بمباران شده وكمك به همنوعان خود عازم اين مناطق شدند و خوشحال بودند كه كشته وزخمي نداشتند ؛ اما پس از مدتي بوي سيرگنديده تمام فضاي شهر را فرا گرفت ......

حال اگر تاریخ را ورق زنیم دغدغه ای سراسر وجودمان را فرا خواهد گرفت؛ که چگونه می شود آنهایی که در شورای امنیت ( آمريكا ، شوروي ، انگليس ، فرانسه و چين ) ندای حقوق بشر را سرمی دهند، تجاوزعینی عراق را به مرزهاي ايران ببینند و از بین همه راههای حامیان حقوق بشر سکوت را برگزینند و حتي درفجيع‌ترين صحنه‌هایي که صدام باسلاح هاي شيميايي ، کودک و بزرگسال ، نظامي و غیرنظامی را به شهادت می رساند ، در محكوم‌ كردن آن به خاطراستفاده ازاین سلاح ها پا پس کشند وبدين گونه به جنایت های عراق به ايران مشروعيت بين‌المللي بخشند.

حتی کمی که به جلوتر حرکت می کنیم درمیابیم که آن مدعیان حقوق بشر نه تنها سد راهی در برابر جنایتکاری صدام نشدند ؛ بلکه با ایجاد قطعنامه هايي تکراري و بي ارزش ، راه را برای تجاوزهرچه بیشتر این کشور علیه ایران بازترو بازترنمودند . به طوری که با به کار بردن بیش از 2 میلیون و 500 کیلوگرم مواد شیمیایی کشنده و ناتوان کننده  ، یکی از بزرگترین جنایت جنگی تاریخ را مرتکب گردیده و جالب آن است که هیچ کشوری آن را محکوم نکرده است . البته لازم به ذکر است که گفته شود  که دولت عراق خود به تنهايي توان ساخت این سلاح‌هاي ميکرو بيوشيميايي را نداشت ودولت آمريکا به منظورهمراهی تأمین کنندگان این سلاح ها به منظورنشان دادن چراغ سبز به کشورهاي اروپايي و ارسال فناوري اينگونه سلاح‌ها به طورغيرمستقيم ومستقيم مرتباً حقوق بين‌الملل را درممنوعيتت توليد وتکثير واستفاده ازسلاح‌هاي شيميايي و ميکروبي نقض می نمود و ایران تلاش داشت تا درجواب به آنها بااعزام مجروحین به کشورهای اروپایی همچون آلمان وفرانسه درپی اثبات استفاده عراق ازاین سلاح ها اقدامی انجام دهد ولی تا زمانی که جنگ ادامه داشت ، هیچ کشوری مهر محکومیت بر پیشانی عراق در به کارگیری سلاح های شیمیایی نزد و امروز ما به گونه ای شاهد ماحصل این همراهی ظالمانه وسکوت منفعت طلبانه بزرگان شورای امنیت هستیم که باگذشت بیش از دودهه ازحملات شیمیایی رژیم صدام ، هنوز دهها هزار نفر از رزمندگان ومردم غیرنظامی درایران ازعوارض وبیماریهای دیررس ناشی ازسلاح‌های شیمیایی رنج می‌برند.

این که این روز را به عنوان " روز مبارزه باسلاح های شیمیایی و میکروبی" قرار دهیم تا یادآورمظلومیت مردمان غرب وجنوب کشورباشد لازم وشایسته است است؛ ولی این امر، مرحمی کافی برای درد ورنج مجروحان و خانواده های آنها نیست ؛ بلکه آنها به حتم به عنوان یک شهروند ایرانی از ایران و ایرانی انتظار دارند تا درمقابل بهایی که آنها در برابر زورگیری و زورگویی های عراق و بالاخص حامیان شرقی و غربی آن پرداخت نمودند؛ آنها نیز در فضای الآن ایران در مقابل همین مدعیان دیروز که امروز در قالب دیگری وارد شده اند تا ایران را به تسلیم در برابر زورگویی های خود وادار کنند؛ کوتاه نیایند تا هر دو برای ایران و ایرانی ماندنشان گامی بلند برداشته باشند ... .

نگارنده : الهه سادات بزاز زاده  کارشناس ارشد روابط بین الملل